@
Nasz adres email centrumkultury@swierzawa.pl
Kontakt telefoniczny 75 713 52 73

Stara Kraśnica

Stara Kraśnica jest dużą wsią ciągnącą się ok. 3,2 km wzdłuż Kaczawy na pograniczu Gór Kaczawskich i Rowu Świerzawy. Od północy sąsiaduje z zabudowaniami Świerzawy, a od południa z zabudowaniami Wojcieszowa. Przez wieś prowadzi bardzo ruchliwa droga z Kaczorowa do Złotoryi krzyżująca się w centrum z drogą z Jawora (Legnicy) do Jeleniej Góry przez Przełęcz Widok. W skład Starej Kraśnicy wchodzą byłe kolonie: Jurczyce, Dzięciołów i Mochów.

Łyk historii... 

Powstanie Starej Kraśnicy należy wiązać z początkami osadnictwa w dolinie Kaczawy, ale nie ma pewnych informacji co do konkretnej daty. Osada ta mogła postać nawet w pierwszej połowie XII w., ponieważ istnieją hipotezy, że na jej gruntach założono później Świerzawę. Początkowo obie miejscowości nosiły tę samą nazwę – Sonove, która wymieniona była w dokumencie z 1268 r. W roku 1321 Stara Kraśnica została sprzedana przez księcia Bolka I von Zedlitzowi i stała się wtedy siedzibą dóbr rycerskich. Po von Zedlitzach wieś była własnością rodu von Schweinichen. W XVII w. na granicy ze Świerzawą wybudowana została okazała rezydencja, jedna z największych i najnowocześniejszych w tej części Śląska. Po wojnie 30-letniej stała się centrum dużej posiadłości, w skład której weszły okoliczne folwarki. Stara Kraśnica przeszła wówczas w ręce Von Dyherrna, a następnie von Vogta. Na początku XX w. obok pałacu powstała nowa okazała siedziba oraz kąpielisko na stawie, po którym pływały gondole. Po 1945 r. wieś nosiła nazwę Stary Szunów (Świerzawa zaś Szunów).

Warto zobaczyć... 

Pałac

Niegdyś jedna z najpiękniejszych i największych rezydencji w tej części Śląska. Obecnie w ruinie. Architektem, który ją zbudował w 1622 r. był prawdopodobnie Adalbert - autor przebudowy zamku w Świnach. Pierwszym właścicielem był Johann Sigmund von Schweinich. Obecnie pozostały tylko mury zewnętrzne, fragmenty sklepień w przyziemiu, portal zwieńczony podwójnym fryzem z herbami i kamienne opaski kamienne.

W zbudowanej obok willi- pałacu z 1902 r. zachowały się dekoracyjne szczyty i obramienia okienne oraz elementy zdobnicze elewacji. Po pożarze w latach 90-tych obiekt nie został odbudowany.

Zespół pałacowy otoczony był murem obronnym, z którego zachował się fragment z basteją zwieńczoną blankami. Zarówno w murze jak i w bastei zobaczyć można strzelnice kluczowe w kamiennych obramieniach. Uwagę zwraca manierystyczna brama zwieńczona bogato zdobionym tympanonem.